Het lijkt alweer een eeuwigheid geleden, onze zeilreis in het Caribisch gebied. Ik moest weer in de foto’s duiken om te kijken wat we waar hebben beleefd maar ik was ook gelijk weer op reis πŸ™‚ En hoe fijn ik het ook vind om weer thuis te zijn, ik krijg toch een beetje heimwee als ik de foto’s bekijk…

ik had beloofd om met terugwerkende kracht onze avonturen te vertellen vanaf St. George’s (Grenada), waar we voor anker hebben gelegen nadat we mijn verjaardag hadden gevierd bij True Blue Bay. We kwamen aan op een volle ankerplek met veel zeilschepen maar aanzienlijk rustiger water dus daar hebben twee nachten gelegen. Daarna zijn we een uurtje verderop gaan ankeren. Dit is een mooi plekje langs de kust van Grenada waar een onderwatermuseum bleek te zitten. Heel grappig: je gooit je anker uit, doet je snorkel op en zwemt naar het onderwatermuseum.

Onderwatermuseum Grenada

De dag erna zijn we, samen met de Galena en Pitou, vertrokken naar het eiland Carriacou. We zijn met deze 2 Nederlandse zeilschepen eigenlijk al bij elkaar in de buurt sinds Tobago en het bevalt ons allemaal goed om samen te reizen. Op advies van Pitou (zei hebben deze reis al eerder gemaakt) zijn we eerst nog 2 nachtjes voor anker gegaan bij Sandy Island, een prachtig bounty island. Daar lekker wat gewandeld (niet ver, het is een heel klein eilandje).

Sandy Island

Daarna zijn we naar de kust gevaren en hebben we ons anker laten zakken voor het eiland Carriacou. Daar waren we precies op tijd voor carnaval. Carnaval in Carriacou is een van de meest authentieke carnavalsfeesten van de wereld. Dat wilden we wel meemaken! Nou daar kunnen ze hier wat van leren: daar wordt dagenlang carnaval gevierd, met even een (ontbijt?)pauze in de ochtend en weer door….! In Carriacou zijn we ook weer ‘ nieuwe’ zeilvrienden tegen gekomen die zich vanaf daar ook bij ons hebben aangesloten: de Mika, een Duits jong stel die we al eerder even hebben gesproken op Tenerife. Heel bijzonder dat je elkaar dan hier weer tegenkomt en waar je, zo blijkt later, de terugreis naar Europa samen mee doet.

Carriacou

Na de drukte bij Carriacou besluiten we nog 1 nachtje te gaan ankeren bij het eiland Sandy Island en daarna gaan we door naar het volgende eiland: Union Island, een paradijs voor kitesurfers, een heel laid back sfeertje op dit eiland. Wij lagen voor anker bij een heel klein eilandje ervoor: Frigate Island. Daar was het iets rustiger en mooier om te ankeren. Van daaruit konden we makkelijk met onze dinghy naar Union Island. En daar rijden busjes (taxi’s) die roepen als ze langs rijden om te vragen of je mee wilt. Je springt erin en betaalt als je op de bestemming bent. Werkt prima! Het leuke daar was dat een groot gedeelte niet heel toeristisch is dus je bevindt je tussen de locals. Zo zijn we met Olivier en Isabelle van de Galena daar naar een plaatselijke kroeg geweest en is Marco (na een paar drankjes) ’s avonds laat naar de plaatselijke kapper geweest.

Union Island
Marco bij de kapper

Na hier een paar dagen gelegen te hebben, zijn we doorgezeild naar een eiland waar we allemaal enorm naar uitkeken: Tobago Cays. Dit blijkt 1 van de mooiste eilandengroepen te zijn met het blauwste water van de Carieb. Jammer genoeg was het bewolkt toen we aankwamen dus viel dat blauwe water eigenlijk een beetje tegen… Maar de dag erna, met een heldere lucht en zon, zag het er inderdaad uit als een paradijs! De grote schildpadden zag je voorbij zwemmen in het glasheldere water. ’s Avonds hebben we met z’n allen (inmiddels was er nog een Nederlands zeilschip aangesloten: Jurre en Suus van de Yndeleau) vers gevangen kreeft gegeten op het strand, een feestmaal in een prachtige omgeving.

Tobago Cays
kreeft eten Tobago Cays

Ook hebben we daar veel gesnorkeld op mooie plekken waar we zelfs een haai tegenkwamen die op armlengte voor ons langs zwom, spannend maar mooi!

Helaas hebben we best snel afscheid moeten nemen van dit paradijs omdat toch de tijd een beetje begon te dringen. We zijn vanaf Tobago Cays gezeild naar een ander mooi eiland: Beaquia. Behoorlijk toeristisch maar een heel leuk eiland om een paar dagen door te brengen. We hebben daar lekker op terrasjes gezeten, we hadden weer eens wifi πŸ™‚ en veel gewandeld, onder andere naar een schildpadden-opvang.

Beaquia

Toen door naar het volgende eiland: St. Vincent. Daar lagen we weer op een prachtige plek met z’n allen, helaas maar 1 nachtje. Van daaruit zijn we doorgezeild naar St. Lucia (dit zijn allemaal zeiltochten van een paar uur), en daar lagen we op een mooie plek met als achtergrond 2 markante bergen: de Pitons. Weer sprookjesachtig om daar met je eigen schip te liggen.

Pitons

Na 1 nacht zijn we doorgezeild naar Marigot Bay. Een mooie baai waar we in eerste instantie vlak buiten de baai hebben geankerd met de anderen (daar kwamen we het volgende Nederlandse schip tegen: Marcel van de Beau4). Maar na 1 nachtje daar gelegen te hebben, kwamen we erachter dat het water wel erg laag was en we maar 30 cm onder de kiel hadden en zijn we verhuisd naar de ‘ binnen’ baai. Een luxe baai waar je aanlegt aan een mooring (een boei die door middel van een betonnen steen op de bodem op z’n plek blijft) en daar een bedrag voor betaalt. Het voordeel is dat je dan gebruik kunt maken van de faciliteiten aan de wal (waaronder de douche, joehoe!) en tot onze verbazing ook van het superdeluxe zwembad die bij het 5-sterrenresort hoort. Daar hebben wij dus bijna alle dagen gelegen, genoten van de sushi en overheerlijke cocktails. Tja, we zijn toch op vakantie… πŸ™‚ Ook een paar avonden uit eten geweest me z’n allen en veel lol gehad tijdens de happy hours!

Marigot Bay (kijk ons daar liggen tussen de mega-jachten πŸ™‚

Maar ook hier moeten we toch weer een keer weg. En hier werden we ons eigenlijk voor het eerst bewust van het feit dat er iets gaande was in verband met corona… We wilden uitklaren in Marigot Bay maar daar werd gezegd dat dat niet meer kon en dat we dat maar bij onze volgende bestemming moesten gaan regelen (wat raar is want je klaart uit bij het eiland waar je weggaat…). De sfeer was bij de douane ook vreemd, een beetje grimmig… Toen hebben we, in overleg met onze medezeilers, besloten om naar Martinique te gaan. We wilden voor de zekerheid naar een eiland waar genoeg faciliteiten waren voor het geval dat…. En wat waren we achteraf blij dat we deze bestemming hebben gekozen Γ©n met z’n allen daar naartoe zijn gezeild. Uiteindelijk hebben we daar, zoals jullie in onze vorige post hebben kunnen lezen, maar liefst 8 weken voor anker gelegen. En we mogen niet klagen, we lagen daar prachtig en konden, in tegenstelling tot hier in Nederland, bij elkaar op de koffie/wijntje drinken of lekker zwemmen. Maarja, we zagen wel ons laatste gedeelte van onze reis in het water vallen. Maar we beseften ook dat het altijd nog erger kon: zo was er een ander Nederlands schip wat net aan de oversteek wilde beginnen van Kaap Verdie naar de Carieb. Dat is niet doorgegaan en was ook aanzienlijk minder aangenaam om daar in een lockdown te liggen.

Uiteindelijk hebben we dus 2 maanden voor anker gelegen bij Martinique. Bizar lang maar het was ook wel heel bijzonder om deze periode daar mee te maken. Het fijne is dat we allemaal daar in hetzelfde schuitje zaten en daardoor elkaar konden oppeppen als je het even niet zag zitten. Zo kon het gebeuren dat iemand met een fles wijn langskwam met de dinghy en zei: ” 12 uur is toch niet te vroeg voor een wijntje? ” πŸ™‚ En onze zeilvriendin Suus had het briljante idee om 1 x per week een mindfulness-sessie te geven via de marifoon. Op die manier kon iedereen in de baai, die daar zin in had, heerlijk ontspannen ’s avonds onder de sterrenhemel met behulp van instructies van haar.

Ik moet wel eerlijk zeggen dat ik steeds meer tegen de terugreis begon op te zien. Het oorspronkelijke plan was natuurlijk dat ik vanaf St Maarten zou terugvliegen en onze vriend Kees het zou overnemen van mij. Door Corona ging dat plan niet door. Maar ik had nog steeds de hoop (naΓ―ef ja…) dat ik op de 1 of andere manier kon terugvliegen. Ik heb dus enorm mijn best gedaan om iemand te vinden (via Facebook etc.) die voor mij in de plaats wilde terugzeilen met Marco. Maar dat voelde eigenlijk niet goed, een vreemde met Marco de oceaan over.

Dus daar gingen we samen, half mei, op weg naar Europa. En hoe was nou die terugreis uiteindelijk? Lang, heel lang! En spannend! Daar schrijf ik volgende keer over… πŸ™‚