Het is echt niet te geloven op hoeveel plekken we inmiddels zijn geweest. En dan zijn we nog niet eens een jaar weg. Maar wat een bizarre wending krijgt onze reis, net als iedereens leven…

Wat niet iedereen weet, is dat we een radicale beslissing hadden genomen wat betreft onze reis. De oversteek van Kaap Verdie naar Frans Guyana is prima gegaan maar toch was het niet wat Karin er van had verwacht en viel het haar zwaar. Dit had meerdere redenen: het was saai en dit had vooral te maken met de windrichting (van achteren). Hierdoor helt het schip constant van links naar rechts en is het heel zwaar om iets anders te doen dan zitten of liggen. Dus lekker kokkerellen, klusjes doen, wasjes doen etc. kostte enorm veel moeite. Als je daarbij optelt dat het warmer en warmer werd (39 graden binnen!) kun je je misschien voorstellen dat de reis lang… heel lang was. Door deze factoren was het slapen ook lastig dus dat helpt niet echt. In goed overleg hadden we besloten dat onze goeie vriend Kees naar St Maarten zou komen op 6 april en Karin terug zou vliegen op 9 april. Zo gezegd, zo gedaan en het was allemaal redelijk snel geregeld. Iedereen tevreden, Marco vond het helemaal leuk om deze oversteek met Kees te doen.

Maar toen kwam het coronavirus ter sprake en zette de hele wereld op z鈥檔 kop. Bij jullie was al langer duidelijk dat we een serieus probleem hadden maar bij ons viel dit muntje wat later. Eerst hadden we nog hoop dat het wel los zou lopen maar al gauw werd duidelijk dat onze reis drastisch zou veranderen.

We waren net aangekomen op Martinique (Le Marin) in een behoorlijk grote baai met honderden boten voor anker. De eerste dag hebben we nog lekker rondgesjouwd en zijn we uit eten geweest. Maar van de ene op de andere dag werd duidelijk hoe serieus het probleem was: alle horecagelegenheden werden per direct gesloten en ineens was er niemand meer op straat. Een hele vreemde gewaarwording zoals jullie dat in Nederland ook ervaren. In tegenstelling tot in Nederland werd het hier gelijk streng aangepakt: met maximaal 20 personen tegelijk in de supermarkt, handen worden gedesinfecteerd bij de ingang net als de kassa, en de pin. Er is een avondklok en zonder formulier waarop je aangeeft wat je aan het doen bent (opties zijn boodschappen halen, onderweg naar medische zorg of lichamelijke ontspanning) mag je de straat niet op.

En hier liggen we dan, inmiddels al 3 weken. We hebben het geluk dat we hier in een prachtige omgeving liggen en lekker kunnen zwemmen in zee. Ook liggen we hier met aardig wat Nederlandse schepen die we allemaal al langere tijd kennen. Helaas zijn hier ook de regels aangescherpt wat betreft bij elkaar op bezoek gaan. Maar we kunnen wel in onze dinghy langs zij hangen en bijkletsen.

Maar we moeten voorzichtig zijn.En aan land mogen we wel, maar alleen met het formulier op zak.

We zijn op dit moment vooral bezig met klusjes aan de boot, kokkerellen en het uitje van de dag is: boodschappen doen.

Wel kunnen we je vertellen dat dit met recht een relatietest is: tijdens een lockdown wonen op 12m2 is niet altijd makkelijk. En wat het moeilijkste is, is de onzekerheid: wanneer kunnen we naar Europa zeilen? We moeten een tussenstop maken op de Azoren om onze voorraden aan te vullen (water, diesel, eten), we zijn dan namelijk al ongeveer 3 weken op zee geweest. Maar ook de Azoren zijn momenteel op slot. En we moeten begin mei weg uit het Caribisch gebied omdat in juni het orkaanseizoen begint. Gelukkig is hier een aantal vrijwilligers van andere zeilboten die nu een plan aan het maken zijn via Facebook om met alle nederlandse/belgische en een duits schip terug te varen. Op die manier hebben we wellicht toch meer overwicht straks, mocht dit nodig zijn bij aankomst bij de Azoren. En zij hebben ook contact met Buitenlandse Zaken, de ambassades enz. En dan de vraag hoe/waar we in Nederland naar binnen mogen? Moeten we in quarantaine (wat vreemd zou zijn aangezien we dan al weken op zee verblijven, een betere quarantaine bestaat volgens mij niet ;-)?

Een hoop onzekerheden maar we blijven lachen. Soms hebben we een dipje maar gelukkig komt er dan weer een zeilvriend(in) langs de boot varen met wat lekkers te eten of met een zelf gestekt plantje met een lieve boodschap erbij.

Of Marco gaat stoom afblazen door met zijn zeilmattie Olivier een wedstrijdje te doen in de dinghy 馃檪

Jullie zijn weer op de hoogte van hoe het met ons gaat. Binnenkort zal ik hier vertellen hoe we het hebben gehad op de eilanden v贸贸r Martinique maar ik kies, gezien de omstandigheden, even voor deze volgorde.

En tenslotte: houd je taai, probeer te genieten van de kleine dingen en elke dag is weer een dag dichterbij betere tijden! Het komt goed!