Wat hebben we een leuke tijd gehad in Suriname, een fijn land met fijne mensen. Iedereen is zo gastvrij, we voelden ons er echt thuis. Het resort, waarvoor wij geankerd lagen, hadden wij Nederlanders inmiddels overgenomen. Met een man of 12 waren we daar elke dag wel te vinden: of op het terras van het restaurant, of in het zwembad, en maar ouwehoeren met zn allen bier drinken met bitterballen. Daarnaast hebben we alle warungs en roti eethuizen in de buurt uitgeprobeerd. Alle kilo’s die we zijn kwijtgeraakt tijdens de overtocht, zaten er in een week weer aan! Maar het was reuzegezellig. Ook het overnachten op de Surinamerivier was erg bijzonder, bijna elke nacht konden we de brulapen aan de overkant horen.

Om ook wat van het land te zien, zijn we, samen met Isabelle en Olivier (van de Galena) 3 dagen het binnenland ingegaan onder begeleiding van onze gids Rudy Wortel van Suri-roots. Een 43-jarig Surinaams boefje waar we enorm veel plezier mee hebben gehad maar ook veel van hebben geleerd.

De mannen gaan los met de machette.

Hij weet werkelijk alles van Suriname, van planten tot eten tot dieren. We hebben bij de Brownsberg en op een eiland in het stuwmeer in hangmatten geslapen, onder een waterval gezwommen, in het donker het oerwoud in geweest en Piranha’s gevangen!

Piranha door Marco gevangen.

Om dit laatste leed voor Karin te verzachten, zijn we de laatste dag bij zijn oom en tante geweest die als uit de hand gelopen hobby orchideeen kweken en hiernaast allerlei soorten fruit hebben in de tuin (waarvan we van alles mee hebben gekregen). Hun tuin is dan ook gelegen in een stuk prive oerwoud van 2,5 ha. En bij aankomst had zijn tante een hele Javaanse maaltijd voor ons gemaakt waar we van gesmuld hebben!

Maar na 2 weken vertoeven in dit prachtige land wordt uiteindelijk toch tijd om verder te gaan, hoe moeilijk dat ook is. Dat is voor Karin het minst leuke aan deze reis: afscheid nemen, telkens weer. Maar gelukkig zijn de Galena en onze nieuwe zuidafikaanse vriend Oloff met zijn schip “Ongemak” samen met ons vertrokken naar onze volgende bestemming: Tobago, de Carieb! Een zeiltocht van ongeveer 3 dagen. We hebben een prachtige overtocht gehad maar allemachtig wat was het warm, vooral bij ons in de boot. Maar dat was het enige ongemak, erg lusteloos door de warmte. Gelukkig hadden we een gunstige wind en stroming dus met een gemiddelde snelheid van bijna 6 knopen zijn we letterlijk naar Tobago geblazen. De reis had nog een spannend kantje wat we voeren op 80/90 mijl van de kust van Venezuela en door de economiscge malaise in het land is er de laatste jaren sprake van piraterij. Gelukkig hebben we geen enkel verdacht schip gezien en was er sprake van redelijk wat beroepsvaart. We hebben daarom de gehele reis met onze verlichting en AIS aangevaren. Na 3 dagen kwamen we eind van de middag aan bij Charlotteville -Tobago, en gelukkig is daar de warmte heel anders dan in Suriname, niet zo vochtig. En wat een prachtig eiland, echt een paradijs!

Charlotteville , Tobago

Dit blijkt ook wel een verborgen parel te zijn in het Caribisch gebied. Dit zal ook te maken hebben met het feit dat het voor de meeste (niet Nederlandse zeilers omdat die meestal niet naar Suriname gaan) mensen niet op de route ligt dus wordt overgeslagen. Zonde! En tot onze vreugde ligt het nederlandse zeilschip PItou er al dus we worden warm onthaald en zitten al snel aan de wijn en lekkere hapjes, wat een leven 🙂

En ook hier is iedereen weer zo vriendelijk! Op een avond hebben we besloten om te barbecueen op het strand. Dus eten mee, drinken mee, barbecue mee. Tot onze verbazing komt op het strand een man naar ons toe die tussen de bomen een kroeg heeft, vlak boven het strand. En hij staat erop dat we bij hem komen barbecueen, ook als we hem proberen duidelijk te maken dat we zelf eten en drinken bij ons hebben…

Barbecue Tobago

Geen probleem, hij vindt het gewoon gezellig en met zn allen hebben we uiteindelijk een geweldige avond, inclusief muziek. Wat we alleen niet hadden beseft, is dat je vanaf het strand ook weer terug moet met je dinghy, door de branding heen. Dit heeft ons (meerdere avonden!) natte kleren opgeleverd, zie onze video op instragram, gefilmd door een voorbijganger die zich rot heeft gelachen!

Verder zagen onze dagen op Tobago er heel ontspannen uit: elke dag lekker zwemmen in de prachtige zee, een praatje met elkaar maken (we lagen inmiddels met een zeilboot of 5 die we allemaal kennen), uit eten, boodschappen doen, wasje draaien en lekker internetten in de plaatselijke bibliotheek met wifi, heel fijn. We hebben de luxe dat door de lokale vissers bijna iedere dag verse vis wordt aangeboden. Er wordt dus regelmatig op het strand of aan boord met elkaar gegeten. De voorraad tonijn en kreeft lijkt onuitputtelijk. Ook hier hebben we, in gezelschap van medezeilers, het eiland ontdekt met een gids. Het eiland is prachtig, ongerept en de toeristen die we aantreffen zijn op 2 handen te tellen.

En ook hier komt weer de tijd van afscheid nemen. Helaas blijft onze Zuid-Afrikaanse vriend Oloff  achter omdat hij een vriendin aan boord krijgt waarmee hij in Trinidad carnaval gaat vieren. Wat wij niet wisten is dat het Carnaval in Trinidad na Rio het grootste carnaval in zuid Amerika heeft. Gelukkig gaan we de zeiltocht van ongeveer 16 uur, doen met de Pitou en Galena. We vertrekken s ochtends vroeg om 5 uur en het wordt een beetje een zeilwedstrijd tussen ons en de Galena. Alles wordt uit de kast getrokken om de Galena voor te blijven. Dit lukt maar vlak voor Grenada zijn zij tot op 0,3 mijl op ons ingelopen. En helaas komen we in het donker aan op onze volgende bestemming: Grenada, in de baai True Blue Bay. Een hele andere omgeving. Niet zo idyllisch als Tobago maar wel weer met meer vermaak, waaronder een heel fijn restaurant bij een resort waar we lekker kunnen eten en internetten en (stiekem) douchen. En op deze plek hebben we Karin’s 50ste verjaardag gevierd, heel bijzonder! Ze is enorm verwend (een prachtige ring van Marco!) en door onze zeilvrienden met geweldige cadeaus. En ‘s avonds zijn we met zn allen uit eten geweest in het restaurant waar tot ons plezier een streetfood-avond was met zalig eten en geweldige muziek. Samen met de locals hebben we een super avond gehad met iets teveel drank, dat wel….

Karin’s verjaardag op True Blue Bay

De dag erna hebben we samen met de Pitou een auto gehuurd en zijn we het eiland gaan verkennen. We zijn bij een nootmuskaat fabriek geweest en een chocolade fabriek, was echt heel leuk om te zien. En we hebben gelijk maar gebruik gemaakt van de auto en lekker even in een echte supermarkt boodschappen gedaan. Het zou zo maar kunnen dat we de komende dagen/weken niet op plekken komen waar we spullen kunnen kopen.

En na een dag of 3 zijn we, nadat we ook onze watertank gevuld hebben (en dit houdt in: een paar keer op en neer met je dinghy naar de haven om tankjes van 10 liter te vullen, best een gedoe dus) vertrokken naar een andere baai omdat in deze baai de swell behoorlijk aanwezig is. We waren het gerol een beetje zat, dus vanaf vandaag liggen we in de baai bij de hoofdstad, St. George. Hiervandaan gaan we zondag naar het volgende eiland: Curriacou. Dit moet een mooi tropisch eiland zijn met witte stranden en mooie zee met koraal. Dus dat wordt snorkelen, we hebben er al zin in en met een beetje mazzel pakken we het carnaval nog mee!