Zoals jullie in ons vorige blog hebben kunnen lezen, zouden we een auto huren met Melanie en Jan om het Atlasgebergte in te trekken om de binnenlanden te verkennen. Het moet gezegd worden: deze reis met de auto is meer dan de moeite waard, de natuur en de gebergtes zijn prachtig om te zien, heel indrukwekkend! Vooral de oases midden in deze droge omgeving zijn heel onwerkelijk om te zien, prachtig groen en soms met daar doorheen een stromende rivier.

Oase

We zijn de eerste dag naar Ksar van Ait-Ben-Haddou geweest. Hier kon je goed zien hoe de traditionele leefomgeving eruit ziet zo vlak bij het Atlas gebergte. Van daaruit zijn we doorgereden naar onze eerste plek om te overnachten: een duizend en één nacht-achtig bed & breakfast in Ouarzazate, midden in een oase. Hier hebben we zelfs kunnen zwemmen in het bijbehorende zwembad (die kom je zelden tegen in Marokko) en daarna daar heerlijk Marokkaans gegeten, een stoofpotje met alles erop en eraan. De mensen waren hier enorm gastvrij (zoals vrijwel overal waar we geweest zijn in Marokko).

zwembad bij bed&breakfast

De volgende dag zijn we verder het binnenland ingereden en dan wordt het steeds onwerkelijker, zoals ineens een kameel die oversteekt, een boom waar geiten inklimmen(!).

overstekende kameel

We hebben ook nog een stop gemaakt bij een enorme kloof. Prachtig om te zien maar we waren hier niet de enige, het toeristische aspect zorgt jammer genoeg wel voor afbreuk van de oorspronkelijke sfeer. Dit zullen we nog meer gaan ervaren tijdens deze trip.

Onze tweede overnachting was in een heel ander soort bed & breakfast, gerund door een Amerikaanse dame. Ook weer een magische omgeving, met vanaf het dakterras uitzicht over de oase waar het gebouw zich bevindt. Ook hier weer heerlijk gegeten en na het eten naar de maan en sterren gekeken vanaf het dakterras. De volgende ochtend hebben we gewandeld door de oase en de plaatselijke bevolking (ook weer super vriendelijk) aan het werk gezien.

werkende Marokkaanse dames

Onze laatste dag/nacht moest wel de meest bijzondere zijn: met kamelen reizen door de Sahara en dan overnachten in een tentenkamp midden in de woestijn. De weg er naartoe is al heel mooi: je ziet het landschap om je heen veranderen en uiteindelijk zie je in de verte ineens het oranje zand van de Sahara. Wanneer we op de plek van bestemming aankomen, worden we al opgewacht door onze begeleider. Zoals overal, worden we gastvrij ontvangen met thee en lekkere hapjes. En dan is het zo ver, we gaan naar ‘onze’ kamelen! Melanie is als de dood voor het rijden op een kameel dus dit beloofd hilarisch te worden. Maar als we uiteindelijk op onze kameel zitten, kun je niet anders dan meegaan in het hypnotiserende ritme van het geslof van de kamelen door zand, de zonsondergang tegemoet. Karin is er nog niet helemaal uit of ze het leuk of zielig vindt voor de kamelen, maar gelukkig zien de kamelen er over het algemeen gezond uit (dit blijkt ook wel eens anders te zijn). Nadat we de zon hebben zien ondergaan (met nog tientallen andere groepen kamelen, dat dan weer wel, het is en blijft een toeristische attractie…) rijden we naar het tentenkamp waar we overnachten. Ook hier worden we weer met lekker eten opgewacht en genieten van deze maaltijd (hadden we dat maar niet gedaan…..). Moe maar voldaan kruipen we daarna in ons bed in het tentenkamp om de volgende ochtend weer om 6 uur op te staan voor de zonsopgang. Helaas worden de eerste tekenen van een voedselvergiftiging langzaam zichtbaar: Melanie ziet wat bleek en is wat stilletjes. Gelukkig is de rit op de kameel naar een mooie plek voor de zonsopgang, en daarna weer terug naar het beginpunt, heel ontspannend en mooi.

Eenmaal terug bij de auto staat ons een terugreis van maar liefst 10 uur te wachten. Normaal gesproken hebben we lol met z’n vieren en vliegt de tijd. Maar helaas wordt het steeds stiller in de auto. Eenmaal terug in de jachthaven in Agadir duurt het niet lang of we liggen allemaal in bed met hoge koorts en zijn toiletbezoekjes elk half uur normaal een paar dagen lang. Als deze reis nog geen relatietest was, dan was het wel een relatietest om een voedselvergiftiging te hebben (want dat was het, met dank aan het eten in het tentenkamp) op een oppervlakte van ongeveer 12m2 en 1 toilet! Deze ellende houdt ongeveer 4 dagen aan maar hé, we zijn wel wat overtollige kilootjes kwijt geraakt (elk nadeel heb z’n voordeel).

Helaas heeft dit wel een beetje een nare bijsmaak (letterlijk en figuurlijk 😉 achtergelaten wat betreft Marokko, dus eigenlijk willen we allemaal zo snel mogelijk weg en weer terug naar Europese omgeving. Dus 4 dagen later zijn we op weg naar Isla Graciosa, het, wat we hebben gehoord, mooiste eiland van de Canarische Eilanden. En wanneer we daar na een nacht doorvaren aankomen, zien we dat het onze verwachtingen overtreft: een prachtig eiland, glashelder blauw water en een sprookjesachtige ankerplek waar we verwelkomd worden door een aantal zeilers die we in Marokko hebben leren kennen. En voor je het weet, zit je met z’n allen op het strand te barbecueën en bij te kletsen in een totaal andere omgeving.

barbecue Isla Graciosa

Eindelijk kunnen we weer lekker zwemmen (was in Marokko, zeker voor vrouwen, bijna onmogelijk), internetten (jaja, dit blijken we toch wel een beetje ‘nodig’ te hebben zo nu en dan…) en lekker een wijntje drinken op een terrasje (ook alcohol is not-done in Marokko en hee llastig te verkrijgen). Aangezien Karin haar ouders pas 26 oktober aankomen op Tenerife (2 dagen varen vanaf Isla Graciosa), besluiten wij om hier lekker een paar dagen te blijven en te niksen. Dat laatste blijkt toch lastiger te zijn dan we dachten, dus we zijn toch wel blij als we na een week later op weg zijn naar Tenerife.

De tocht naar Tenerife is niet makkelijk: de wind was oké maar een hele onrustige zee en zo nu en dan regen. Dus als we ‘s ochtends aanleggen nadat we door Jan en Melanie tegemoet worden gezeild (zij lagen hier al wat eerder), zijn we blij hier te zijn. En langzaam druppelen alle bekenden weer binnen en is het weer ouderwets gezellig. En twee dagen later is het zo ver: met ons gehuurde autootje halen we Karin’s ouders op van het vliegveld. Ze vallen met hun neus in de boter aangezien Melanie jarig is dus ‘s avonds maken zij gelijk kennis met iedereen die we hebben leren kennen.

Verjaardag Melanie

De de afgelopen week hebben we veel leuke dingen gedaan met Karin haar ouders: lekker gegeten, naar het strand geweest en natuurlijk bij de familie van Karin (de zus van haar vader woont op Tenerife) op bezoek geweest.

Happy family

Maar helaas komt dan ook het afscheid nemen. Gisteren zijn ze weer vertrokken van Nederland en hebben wij onze auto weer ingeleverd en gaan we weer aan het werk op de boot.

Tussen de leuke dingen door moeten wij natuurlijk ook voorbereidingen treffen voor onze volgende trip: naar Kaapverdië, een reis van ongeveer 6 a 7 dagen. Aangezien de levensmiddelen op Kaapverdië duur zijn en niet uitgebreid, hebben wij de meeste boodschappen inmiddels op Tenerife gedaan. We hebben het vermoeden dat wij wel een dag of 90 kunnen overleven met alles wat we aan boord hebben: waarschijnlijk liggen we ook een centimeter of 5 lager in het water 😉 Verder moeten we nog wat klussen aan de boot doen voordat we vertrekken. Aangezien er de komende dagen een behoorlijk windveld deze kant op komt, kunnen we dit op ons gemak doen. We denken dat we pas op z’n vroegst over een week vertrekken. Jammer genoeg zijn onze zeilvrienden al eerder vertrokken naar Kaapverdië en hopen we dat zij er nog zijn als we arriveren. En dit is wel het nadeel van zeilend reizen, je kunt niet altijd plannen en is er een kans dat je elkaar misloopt. Maar gelukkig is het voordeel van zeilend reizen dat je snel weer nieuwe mensen leert kennen 🙂